...เหนื่อยบ้างไหมที่เดินมาถึงวันนี้อาจอ่อนล้าเบื่อบ้างเป็นบางทีอย่าท้อเลยคนดีขอให้ทน
อนาคตสดใสในภายหน้ากำลังมาตามเวลา อย่าสับสน แม้อาจเคยผิดหวังกับบางคน
จะผ่านพ้นไปได้ในสักวัน อนาคตเป็นอย่างไร ใครจะรู้แต่ให้สู้เพื่อไปสู่สิ่งที่ฝัน
แม้เวลาอาจพาใจให้ลืมกันสำหรับฉันไม่มีวันจะเปลี่ยนไป หากเธอหาแห่งใดเป็นที่พึ่ง
ยามเมื่อถึงจุดหนึ่งซึ่งหวั่นไหวยังมีฉันคนนี้นะคนไกลคนที่เป็นคนใกล้…ทีไกลเธอ

เหม่อมองไกล ไปถึงดาว ที่เคยจองเป็นดาวของเรา ก็ยังคงอยู่ที่เดิมให้พบเจอ อยู่ตรงนี้มองเห็นดาว และดวงดาวคงมองเห็นเธอ อย่างน้อยเราอยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน *หวังว่าเธอคงสุขดี อยู่ตรงนั้นเจอสิ่งดีดี ฉันคงมีเพียงสิ่งเดียวทุกวัน มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง อยู่ทุกครั้งที่มองดาว มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง เรื่องวันวานและฝันของเรา มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง และบ่อยครั้งก็ทำให้เหงา คิดถึงเธอ....คิดถึงเธอ (*) เฝ้าแต่คิดถึง ได้แต่คิดถึง สิ่งที่สองเราเคยมี เฝ้าแต่คิดถึง ได้แต่คิดถึง นึกทีไรก็ยิ้มทุกที มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง อยากให้เธอได้อยู่ตรงนี้ คิดถึงเธอ....คิดถึงเธอ คิดถึงเธอ....คิดถึงเธอ

เวลาที่ผ่านมาเราไม่สามารถเรียกมันกลับคืนมาได้...แม้ว่าเราจะเสียใจมากเพียงใดอ้อนวอนแทบเป็นแทบตายมันก็ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป....

ความรู้สึกคิดถึงใครบางคนมันช่างเป็นอะไรที่ทรมานเหลือเกิน
คิดถึงก็คิดถึงอยากไปหาก็ลำบากเพราะเราอยู่ไกลกันเหลือเกิน...

คนคนหนึ่งนั่งเหงา เห็นแค่เงากับความหลัง คนหนึ่งคนแค่อยากฟัง เพียงคำสั่นๆว่า...คิดถึงเธอ